okate.art / Dziennik developerski

Notatki
z pętli.

Bohater, wilk, bardzo cierpliwy posłaniec.
I rzeczy, które po drodze poszły nie tak.

Fabularyzowany dziennik rozwoju na podstawie historii zmian projektu. Daty rozdziałów od lutego 2025 są literacką osią czasu, a nie datami zapisanymi przy buildach.

2025

Rozdział 01 / Luty 2025

Człowiek z kijem

Wraca do mnie prosty pomysł: bohater idzie w prawo. Walczy z czymś, zbiera resztki, sprzedaje je i kupuje trochę mniej żenującą broń. Potem idzie dalej. Chcę zobaczyć, ile gry da się z tego wyciągnąć.

Już jest komplikacja. Droga nie ma kończyć się pod zamkiem. Ma prowadzić przez historię. Zaczynamy w paprociach, kończymy tam, gdzie ludzie wymyślili droższy sposób bicia się po głowie. A potem biedak wraca do paproci.

Dopisałem obok „pętla czasu”. To powinno pomóc utrzymać rozsądny zakres projektu.

Pierwszy grywalny prototyp - v0.1. Kij, dzik i długa droga.
Pierwszy grywalny prototyp - v0.1. Kij, dzik i długa droga.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu

Rozdział 02 / Marzec 2025

Targ zjada przygodę

Bohater ma już rytm. Polowanie, pełny plecak, targ. Przyjemnie się na to patrzy. Bardzo łatwo też dojść do momentu, w którym więcej czasu zajmuje oglądanie sprzedaży niż zdobywanie czegoś wartego sprzedania.

Próbuję ułożyć zwykłe rzeczy, zanim dołożę następne. Nagroda musi pojawiać się na tyle często, żeby ją zauważyć. Lepsza broń powinna coś zmieniać. A człowiek, który sam chodzi na zakupy, powinien choć trochę protestować przed kupowaniem śmieci.

Ten ostatni punkt najwyraźniej będzie wymagał nadzoru.

Rozdział 03 / Maj 2025

Poproszę jedno kliknięcie

Chcę, żeby klikanie pomagało. Nie chcę robić zajęcia, przy którym trzeba siedzieć i klikać bez końca. Od tego będzie Automat: przejmie powtarzalną robotę, a gracz włączy się wtedy, kiedy ma ochotę.

Podczas prób kliknięcie okazuje się zaskakująco skomplikowanym przedmiotem. Bohater czasem go nie słyszy. Dotyk potrafi policzyć się dwa razy. Zamknięte okno nadal ma coś do powiedzenia.

Przekonuję więc jedno kliknięcie, żeby oznaczało jeden cios. W dzienniku zmian zmieści się to w jednym zdaniu.

Rozdział 04 / Lipiec 2025

Spodnie też powinny się liczyć

Z liczb wynika, że bohater ma nowy sprzęt. Wygląda nadal tak, jakby przed chwilą wyszedł z tego samego krzaka. Nie podoba mi się to.

Broń, buty, nakrycie głowy i zbroję trzeba na nim zobaczyć. Włosy i broda mają zostać jego, nawet pod całym tym żelastwem. Z epokami powinien się też starzeć. Inaczej czas płynie wyłącznie w interfejsie.

Jest coś dobrego w odesłaniu lekko przygarbionego wędrowca na początek i zobaczeniu go znowu młodego. Chciałbym zachować to wrażenie. Nawet jeśli akurat ma na głowie coś głupiego.

Studium ekwipunku: pierwsze trzy epoki. Lepszy sprzęt zaczyna być widoczny na bohaterze.
Studium ekwipunku: pierwsze trzy epoki. Lepszy sprzęt zaczyna być widoczny na bohaterze.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu

Rozdział 05 / Wrzesień 2025

Zaczęło padać

Łatwiej zostawić scenę włączoną, kiedy świat ma inne zajęcia niż czekanie na walkę. Zapada noc. Zmienia się światło. Przychodzi deszcz, a czasem razem z pogodą przychodzi coś mniej uprzejmego.

Relikty utrudniają opisywanie bohatera. Przydatny przedmiot potrafi teraz zostawić mu rogi, skrzydła albo nieoczekiwaną poświatę. Szukam kolejnych połączeń choćby po to, żeby zobaczyć, co stanie się z sylwetką.

Przy okazji trzeba było przywrócić słońcu okrągły kształt. Drobna korekta historii wszechświata.

Próby reliktów - v0.5. Ten sam bohater, coraz trudniejszy do rozpoznania.
Próby reliktów - v0.5. Ten sam bohater, coraz trudniejszy do rozpoznania.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu

Rozdział 06 / Listopad 2025

Komuś potrzebny jest złom

Pętla działa, ale brakuje mi powodu, żeby przejmować się tym, co przez nią przechodzi. Stała premia jest przydatna. Nie mówi, kto na nią czeka.

Pracuję nad rozbitkiem, posłańcem. Jego statek jest uszkodzony, a części jakimś sposobem trafiły do całej historii ludzkości. Bohater znajduje coś, co wygląda jak złom. Gdzieś daleko ktoś bardzo się cieszy, że go dostał.

To zmienia ciężar powtarzania. Bohater wraca na początek, ale naprawa trwa dalej. Posłaniec powinien też gadać o zwykłych sprawach. Długo już czeka.

Wczesna wersja sceny z posłańcem, jeszcze przed przeprowadzką na Tytana.
Wczesna wersja sceny z posłańcem, jeszcze przed przeprowadzką na Tytana.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu
2026

Rozdział 07 / Styczeń 2026

Wilk biegnie tyłem

Obok bohatera jest wilk. Idzie za nim, czeka przy targu i gryzie rzeczy, którym się to należy. Już niechętnie usuwam go ze scen testowych.

Niestety łapy mają własny plan. Stopy przesuwają się po ziemi w złą stronę, więc wilk jedzie do przodu, biegnąc tyłem. Teraz nie umiem już tego nie widzieć.

Potrzebuje porządnego odepchnięcia i powrotu łap. Ugryzienie też musi mieć chwilę przygotowania, zamiast po prostu pojawiać się na przeciwniku. Kilka klatek decyduje, czy to towarzysz, czy luźna ikonka.

Na starym arkuszu porównawczym dość dobrze widać, czego szukam: leśnego wilka, z ciężarem w tułowiu i pyskiem czytelnym w tej skali. Były też propozycje słodsze i mroczniejsze. Zaprowadziłyby go gdzie indziej.

Wczesna wersja wilka.
Wczesna wersja wilka.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu
Nowy projekt leśnego wilka.
Nowy projekt leśnego wilka.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu
Archiwalna animacja wilka. Włącz i przyjrzyj się łapom.
Archiwalna animacja wilka. Włącz i przyjrzyj się łapom.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu

Rozdział 08 / Marzec 2026

Stały adres

Posłaniec powinien mieszkać na Tytanie. Tyle już wiem. Saturn nad głową, pomarańczowa mgła, jezioro zdecydowanie nie z wody. Salo czeka na brzegu i ogląda Ziemię ze stanowczo za dużej odległości.

Coraz lepiej słyszę jego sposób mówienia. Cierpliwy, trochę samotny, z własnym zdaniem o pogiętej blaszce. Nazwał płaski kamień Bogdan. Bogdan zostaje.

Naprawa zaczyna przyciągać do siebie resztę gry. Sprzęt, portale, bossowie - to wszystko może pomagać w odsyłaniu części do Salo. Wolałbym, żeby wychodziło to z grania, zamiast wyjaśniać od razu całą ścianą tekstu.

Zostawiłem odrzucone projekty. Jeden Salo miał trzy nogi. Inny był zegarowym ślimakiem. Latarnik ma twarz, którą rozpoznaję w małym portrecie, i nie robi się przy tym zbyt ludzki.

Trzy wczesne projekty Salo: posłaniec na trójnogu, Latarnik i zegarowy ślimak.
Trzy wczesne projekty Salo: posłaniec na trójnogu, Latarnik i zegarowy ślimak.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu

Rozdział 09 / Maj 2026

Kupiec miał dobry interes

Przyjrzałem się pieniądzom. Bohater kupuje niepotrzebny sprzęt, wkłada go do plecaka i odsprzedaje ze stratą. Z punktu widzenia kupca znakomity system.

Trzeba porównywać ofertę z tym, co już nosi. Jeżeli nic nie jest lepsze, złoto zostaje w sakiewce. Oczywiste, dopóki nie zobaczę, co robi to z cenami wszystkich ulepszeń wokół.

Teraz trzeba od nowa ułożyć targ. Warto. Powrót do gry powinien przypominać sprawdzenie, jak radzi sobie wędrowiec, a nie odkrywanie, co zrobił z domowym budżetem.

Rozdział 10 / Lipiec 2026

Nie karać za urlop

Zmieniam to, co dzieje się pod nieobecność gracza. Zbieranie może trwać. Ważne rzeczy powinny poczekać. Dziwnie byłoby wrócić i dowiedzieć się, że boss, następna epoka i najlepszy fragment wydarzyły się bez nas.

Po powrocie jest premia Wypoczęcia. Bardziej mi to pasuje niż pytanie, dlaczego kogoś wczoraj nie było.

Ze śmiercią trzeba obchodzić się równie uważnie. Może cofnąć bohatera, ale czas powinien coś z tej próby zapamiętać. Tu pasuje Echo. Próbuję zostawić po porażce pożyteczny ślad, nie odbierając jej całego znaczenia.

Rozdział 11 / Wrzesień 2026

Za dużo pomocy naraz

Dołożyłem tyle systemów, że początek gry przypomina wysypanie zawartości szafy na gracza. Są tam przydatne rzeczy. Samo to nie czyni sterty gościnną.

Rozkładam odkrycia w czasie. Najpierw zapowiedź, potem nowość, kiedy jest do niej powód. Część może przedstawić Salo. Wyjaśnienie zostanie w Dzienniku, kiedy zniknie już z ekranu.

Próbuję też pozwolić wiadomościom doczekać końca czytania. Dymek znikający w połowie zdania wcale nie nadaje grze tempa. Po prostu zostawia człowieka z pytaniem, co było dalej.

Tła mają własne drobne problemy. Zamek potrzebuje gruntu pod sobą i wejścia, które naprawdę wygląda jak wejście. Zestawienie dwóch wersji obok siebie pomaga bardziej niż kolejna linijka na liście zadań.

Przed i po: zamek dostaje wzgórze i porządne wejście.
Przed i po: zamek dostaje wzgórze i porządne wejście.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu

Rozdział 12 / Październik 2026

Nazwa i kamień do naprawy

ChronoLoops: Salo’s Monolith. Nazwa wreszcie wskazuje tę część gry, do której sam ciągle wracam.

Biały monolit daje naprawie kształt, który rozpoznaję, kiedy rośnie. Podstawa, wyższa bryła, zamykające się pęknięcia, budzące się symbole. Chcę patrzeć na niego i pamiętać wykonaną robotę bez czytania procentów.

Towarzyszy jest więcej i każdego warto zabrać z innego powodu. Ulubiony powinien zostać przez pętlę. Uparłem się przy tym. Rozpoczynać historię od nowa to jedno. Powiedzieć wilkowi, że musi zostać w poprzedniej wersji świata - zupełnie co innego.

Pierwszy boss też przeszedł przez kilka propozycji. Wracam do Pramatki i jej gniazda: ma powód, żeby stanąć na drodze. Smok dostał inny rodzaj powodu. Zwój, pieczęć i sakiewka pokazują pobór podatków, zanim cokolwiek powie.

Wczesne propozycje pierwszego bossa. Po lewej Pramatka.
Wczesne propozycje pierwszego bossa. Po lewej Pramatka.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu
Smok Poborca Dziesięciny, zanim dogoniła go papierologia i po niej.
Smok Poborca Dziesięciny, zanim dogoniła go papierologia i po niej.Materiał archiwalny · kadr bez napisów interfejsu

Rozdział 13 / Listopad 2026

Niech brzeg oddycha

Ekran tytułowy wymagał kilku podejść. Za dużo się działo, a przez chwilę część rzeczy wyglądała tak, jakby pochodziła z innej gry. Wracam do obrazu Tytana, przy którym pierwszy raz chciałem zostać na dłużej.

Saturn, mokre skały, syreny i Salo między plażą a monolitem. Liczą się drobne ruchy: spojrzenie, pasmo włosów, podniesiona i przyłożona blaszka. Menu może poczekać, aż ktoś poruszy myszką.

Wycinam też meduzy z twarzy Saturna. Mają całe niebo. Nie muszą przepływać akurat przez planetę.

Rozdział 14 / Listopad 2026

Słowa, które mieszczą się w ramce

W ustawieniach jest już pięć języków. Małe okno stało się przez to miejscem dość poważnych negocjacji. Podpis, który mieści się po angielsku, po niemiecku przyjeżdża z dodatkowym bagażem.

Przetłumaczenie menu jest najłatwiejszą częścią. Nazwy dawno zdobytego sprzętu, Kronika i wiadomości czekające w kolejce też muszą iść za wybranym językiem. Nie chcę, żeby po przełączeniu na angielski połowa przygody nadal mówiła po polsku.

Niemiecki, hiszpański i portugalski wciąż czekają na sprawdzenie przez rodzimych użytkowników. Zostawiam tę informację widoczną. Z zakończenia usunąłem też syntezowany głos. Muzyka i napisy mają dość miejsca, żeby zrobić swoje.

Dalej jest co poprawiać. Mogę już zostawić ekran tytułowy i popatrzeć, jak Salo robi swoje przy monolicie. Na tym chyba skończę ten wpis.

Rozdział 15 / Listopad 2026

Litery mają zostać ostre

Ekran tytułowy na Tytanie się ustabilizował, a gra mówi już w pięciu językach. Został bardziej codzienny problem. Gdy okno przestaje być równą wielokrotnością obrazu, pikselowe litery zaczynają pływać: kreska ma dwa piksele w jednym wierszu i trzy w następnym.

Wróciłem do skalowania w całych krokach, żeby tekst został czytelny. Opcja dużego tekstu, którą po drodze wypróbowałem, nie obroniła swojego miejsca i została usunięta.

Obsługa pada jest na razie częściowa, ale buduję grę z myślą o padzie i Steam Decku oraz o wydaniu na Steama na Windows, macOS i Linux. Daty jeszcze nie ma.

Kolejne notatki, gdy będzie o czym opowiadać.

Wróć do ChronoLoops ↗